sinecure
zelfstandig naamwoordBetekenis
- ambt waaraan weinig of geen werk vastzit, maar dat wel betaald wordt
- makkelijk baantje, eenvoudige taak
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| sinecuren | meervoud |
| sinecures | meervoud |
| sinecuur | enkelvoud |
| sinecuurtje | verkleinwoord, enkelvoud |
| sinecuurtjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Engels of Frans, in de betekenis van ‘gemakkelijk baantje’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1859
Woordfamilie van sinecure
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| sinecuren | meervoud | sinecure |
| sinecures | meervoud | sinecure |
| sinecuurtje | verkleinwoord | sinecure |
| sinecuurtjes | verkleinwoord meervoud | sinecure |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van sinecure zijn vastgelegd.