rune
zelfstandig naamwoord /ˈrynə/Betekenis
- een schriftteken van het Oud-Germaanse alfabet
- een Finse dichtvorm.
Hoe spreek je rune uit?
/ˈrynə/
Rune bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| r | rood |
| y | fuut |
| n | nek |
| ə | de |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| runen | meervoud |
| runetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| runetjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Duits, in de betekenis van ‘Oudgermaans schriftteken’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1799
Woordfamilie van rune
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| runetje | verkleinwoord | rune |
| runetjes | verkleinwoord meervoud | rune |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van rune zijn vastgelegd.