pantomime
zelfstandig naamwoordBetekenis
- toneelspel alleen maar met gebaren en lichaamsuitdrukkingen dus zonder woorden
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| pantomimen | meervoud |
| pantomimes | meervoud |
| pantomimetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| pantomimetjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans of Latijn, in de betekenis van ‘gebarenspel’ voor het eerst aangetroffen in 1698
Woordfamilie van pantomime
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| pantomimen | meervoud | pantomime |
| pantomimes | meervoud | pantomime |
| pantomimetje | verkleinwoord | pantomime |
| pantomimetjes | verkleinwoord meervoud | pantomime |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van pantomime zijn vastgelegd.