ordening
zelfstandig naamwoordBetekenis
- een regelmatig, een aangebrachte orde, het tegendeel van chaos
- een ordeningsrelatie in de wiskunde
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| ordeningen | meervoud |
Herkomst
Naamwoord van handeling van ordenen met het achtervoegsel -ing
Woordfamilie van ordening
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| ordeningen | meervoud | ordening |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van ordening zijn vastgelegd.