opruier
zelfstandig naamwoordBetekenis
- iemand die andere mensen aanzet tot het plegen van geweld
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| opruiers | meervoud |
| opruiertje | verkleinwoord, enkelvoud |
| opruiertjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
naamwoord van handeling van opruien met het achtervoegsel -er
Woordfamilie van opruier
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| opruiers | meervoud | opruier |
| opruiertje | verkleinwoord | opruier |
| opruiertjes | verkleinwoord meervoud | opruier |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van opruier zijn vastgelegd.