kuif
zelfstandig naamwoord, werkwoordBetekenis
- opstaande haarlok op het hoofd
- hoofdhaar
- opstaand verenkleed op de kop van een vogel
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| kuifje | verkleinwoord, enkelvoud |
| kuifjes | verkleinwoord, meervoud |
| kuiven | meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van kuiven
- gebiedende wijs van kuiven
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van kuiven
Vervoeging van kuif
kuifhele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘opstaand voorhaar’ voor het eerst aangetroffen in 1600
Woordfamilie van kuif
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| kuifjes | verkleinwoord meervoud | kuif |
| kuiven | meervoud | kuif |
| kuifde | woordvorm | kuiven |
| kuifden | woordvorm | kuiven |
| kuift | woordvorm | kuiven |
| kuive | woordvorm | kuiven |
| kuivend | woordvorm | kuiven |
| kuivende | woordvorm | kuiven |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van kuif zijn vastgelegd.