kniebuiging
zelfstandig naamwoord ˈknibœyɣɪŋBetekenis
- vanuit een staande positie door de benen zakken tot een min of meer gehurkte houding
- (persoon of godheid)
- op nederige wijze uitgevoerde inwilliging van een wens van een ander
- gewricht tussen het bovenbeen en het onderbeen
Hoe spreek je kniebuiging uit?
/ˈknibœyxɪŋ/
Kniebuiging bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| n | nek |
| i | riet |
| b | bak |
| œy | huis |
| x | acht |
| ɪ | pit |
| ŋ | ding |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| kniebuigingen | meervoud |
| kniebuiginkje | verkleinwoord, enkelvoud |
| kniebuiginkjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenvertaling van Frans génuflexion (uit Kerklatijn genuflectio), voor het eerst aangetroffen in de Nederlandse vertaling van André du Ryer, L'Alcoran de Mahomet (1647), in 1658.
Woordfamilie van kniebuiging
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| kniebuigingen | meervoud | kniebuiging |
| kniebuiginkje | verkleinwoord | kniebuiging |
| kniebuiginkjes | verkleinwoord meervoud | kniebuiging |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van kniebuiging zijn vastgelegd.