klerikaal
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoordBetekenis
- iemand die de invloed van de geestelijkheid (clerus) in de maatschappij wil bevorderen
- de geestelijke stand betreffend
- de invloed van de geestelijkheid op het staatkundige voorstaand
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| klerikaaltje | verkleinwoord, enkelvoud |
| klerikaaltjes | verkleinwoord, meervoud |
| klerikalen | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het middeleeuws Latijn, in de betekenis van ‘geestelijk’ voor het eerst aangetroffen in 1824
Woordfamilie van klerikaal
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| klerikaals | woordvorm | klerikaal |
| klerikaalst | woordvorm | klerikaal |
| klerikaalste | woordvorm | klerikaal |
| klerikaaltje | verkleinwoord | klerikaal |
| klerikaaltjes | verkleinwoord meervoud | klerikaal |
| klerikale | woordvorm | klerikaal |
| klerikalen | meervoud | klerikaal |
| klerikaler | woordvorm | klerikaal |
| klerikalere | woordvorm | klerikaal |
| klerikalers | woordvorm | klerikaal |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van klerikaal zijn vastgelegd.