klankverschuiving
zelfstandig naamwoord ˈklɑnkfərˌsxœyvɪŋBetekenis
- het verschijnsel dat een klank in een taal vervangen wordt door een andere klank (vooral als dit regelmatig en in relatief korte tijd gebeurt)
Hoe spreek je klankverschuiving uit?
/ˈklɑnkfərˌsxœyvɪŋ/
Klankverschuiving bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| l | land |
| ɑ | bad |
| n | nek |
| f | fiets |
| ə | de |
| r | rood |
| s | sok |
| x | acht |
| œy | huis |
| v | vis |
| ɪ | pit |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| klankverschuivingen | meervoud |
| klankverschuivinkje | verkleinwoord, enkelvoud |
| klankverschuivinkjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
samenstelling van klank zn en verschuiving zn
Woordfamilie van klankverschuiving
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| klankverschuivingen | meervoud | klankverschuiving |
| klankverschuivinkje | verkleinwoord | klankverschuiving |
| klankverschuivinkjes | verkleinwoord meervoud | klankverschuiving |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van klankverschuiving zijn vastgelegd.