inruiming
zelfstandig naamwoordBetekenis
- het vrijhouden of vrijmaken van een plaats voor iets of iemand
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| inruimingen | meervoud |
Herkomst
Naamwoord van handeling van inruimen met het achtervoegsel -ing
Woordfamilie van inruiming
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| inruimingen | meervoud | inruiming |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van inruiming zijn vastgelegd.