hoogte
zelfstandig naamwoord ˈhoxtəBetekenis
- een verheffing van de aardkorst
- de mate waarin iets hoog is, niveau, peil, stand
- door de frequentie bepaalde klank, toonhoogte
Hoe spreek je hoogte uit?
/ˈhoxtə/
Hoogte bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| h | hoed |
| o | boot |
| x | acht |
| t | tak |
| ə | de |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| hoogten | meervoud |
| hoogtes | meervoud |
| hoogtetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| hoogtetjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
In de betekenis van ‘afmeting in verticale richting’ voor het eerst aangetroffen in 1452
Woordfamilie van hoogte
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| hoogten | meervoud | hoogte |
| hoogtes | meervoud | hoogte |
| hoogtetje | verkleinwoord | hoogte |
| hoogtetjes | verkleinwoord meervoud | hoogte |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van hoogte zijn vastgelegd.