harmonie
zelfstandig naamwoord ˌhɑrmoˈniBetekenis
- samenwerking of verband van een aantal zaken tot een welgeordend en aangenaam aandoend geheel
- aangenaam klinkende vereniging van tonen
- de gezamenlijke blaas- en slaginstrumenten in een orkest
- harmonieorkest
- harmonieleer
- shoda
- —
- harmoničnost
- neshoda
- disharmonie
Hoe spreek je harmonie uit?
/ˌhɑrmoˈni/
Harmonie bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| h | hoed |
| ɑ | bad |
| r | rood |
| m | maan |
| o | boot |
| n | nek |
| i | riet |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| harmonies | meervoud |
| harmonietje | verkleinwoord, enkelvoud |
| harmonietjes | verkleinwoord, meervoud |
| harmonieën | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘eendracht’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1330
Woordfamilie van harmonie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| harmonies | meervoud | harmonie |
| harmonietje | verkleinwoord | harmonie |
| harmonietjes | verkleinwoord meervoud | harmonie |
| harmonieën | meervoud | harmonie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van harmonie zijn vastgelegd.