dokter
zelfstandig naamwoord, werkwoord ˈdɔktərBetekenis
- een arts, een geneesheer
Hoe spreek je dokter uit?
/ˈdɔktər/
Dokter bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ɔ | bot |
| k | kat |
| t | tak |
| ə | de |
| r | rood |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| dokters | meervoud |
| doktertje | verkleinwoord, enkelvoud |
| doktertjes | verkleinwoord, meervoud |
| doktoren | meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van dokteren
- gebiedende wijs van dokteren
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van dokteren
Vervoeging van dokter
dokterhele werkwoord
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘arts’ voor het eerst aangetroffen in 1576
Woordfamilie van dokter
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| dokters | meervoud | dokter |
| doktertje | verkleinwoord | dokter |
| doktertjes | verkleinwoord meervoud | dokter |
| doktoren | meervoud | dokter |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van dokter zijn vastgelegd.