dissimilatie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- stofwisselingsreactie waarbij organisch weefsel wordt afgebroken en energie vrijkomt
- verschijnsel dat van twee gelijke, kort op elkaar volgende medeklinkers er één gewijzigd wordt
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| dissimilaties | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘het ongelijk maken (in taalkunde)’ voor het eerst aangetroffen in 1886
Woordfamilie van dissimilatie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| dissimilaties | meervoud | dissimilatie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van dissimilatie zijn vastgelegd.