disco
zelfstandig naamwoord 'dɪskoBetekenis
- discotheek
- genre in de popmuziek, met een herkenbaar ritme, populair geworden in de tweede helft van de jaren zeventig van de twintigste eeuw
Hoe spreek je disco uit?
/ˈdɪsko/
Disco bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ɪ | pit |
| s | sok |
| k | kat |
| o | boot |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| disco's | meervoud |
| discootje | verkleinwoord, enkelvoud |
| discootjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Engels, in de betekenis van ‘discotheek’ voor het eerst aangetroffen in 1979
Woordfamilie van disco
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| disco's | meervoud | disco |
| discootje | verkleinwoord | disco |
| discootjes | verkleinwoord meervoud | disco |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van disco zijn vastgelegd.