detective
zelfstandig naamwoord /detɛkˈtivə/Betekenis
- (oorspronkelijke betekenis) iemand bij de politie die misdaden door speurwerk opheldert
- (algemeen) speurder die tracht misdaden op te lossen of bewijsmateriaal te verzamelen
- boek of programma over mensen die trachten misdaden op te lossen
Hoe spreek je detective uit?
/detɛkˈtivə/
Detective bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| e | veel |
| t | tak |
| ɛ | bed |
| k | kat |
| i | riet |
| v | vis |
| ə | de |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — masculine
- iemand bij de politie die misdaden door speurwerk opheldert
- speurder die tracht misdaden op te lossen of bewijsmateriaal te verzamelen
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| (detectiveje) | verkleinwoord, enkelvoud |
| (detectivejes) | verkleinwoord, meervoud |
| detectiefje, | verkleinwoord, enkelvoud |
| detectiefjes, | verkleinwoord, meervoud |
| detectives | meervoud |
| detectivetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| detectivetjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Engels, in de betekenis van ‘geheim politieagent’ voor het eerst aangetroffen in 1902
Woordfamilie van detective
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| detectiefje | woordvorm | detective |
| detectiefjes | meervoud | detective |
| detectiveje | woordvorm | detective |
| detectivejes | meervoud | detective |
| detectives | meervoud | detective |
| detectivetje | verkleinwoord | detective |
| detectivetjes | verkleinwoord meervoud | detective |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van detective zijn vastgelegd.