claus
zelfstandig naamwoord klɔusBetekenis
- laatste woord van een passage waarop een acteur wacht om in te vallen
- passage in een toneelstuk die door één acteur zonder onderbreking gesproken wordt
Hoe spreek je claus uit?
/klɔus/
Claus bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| l | land |
| ɔ | bot |
| u | boek |
| s | sok |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| clausen | meervoud |
| clausje | verkleinwoord, enkelvoud |
| clausjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘passage in toneelstuk’ voor het eerst aangetroffen in 1916
Woordfamilie van claus
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| clausen | meervoud | claus |
| clausje | verkleinwoord | claus |
| clausjes | verkleinwoord meervoud | claus |
| clauzen | meervoud | claus |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van claus zijn vastgelegd.