blunder
zelfstandig naamwoord, werkwoord 'blʏndərBetekenis
- een onverwacht domme, vaak erg publieke, daad die meestal iemands geloofwaardigheid aantast
Hoe spreek je blunder uit?
/ˈblʏndər/
Blunder bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| b | bak |
| l | land |
| ʏ | put |
| n | nek |
| d | dak |
| ə | de |
| r | rood |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| blunders | meervoud |
| blundertje | verkleinwoord, enkelvoud |
| blundertjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van blunderen
- gebiedende wijs van blunderen
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van blunderen
Vervoeging van blunder
blunderhele werkwoord
Herkomst
Leenwoord uit het Engels, in de betekenis van ‘domme fout’ voor het eerst aangetroffen in 1847
Woordfamilie van blunder
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| blunders | meervoud | blunder |
| blundertje | verkleinwoord | blunder |
| blundertjes | verkleinwoord meervoud | blunder |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van blunder zijn vastgelegd.