zelfinductie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- de mate waarin de groei van een stroom in een geleider vertraagd wordt door het erdoor opgebouwde magneetveld
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| zelfinducties | meervoud |
| zelfinductietje | verkleinwoord, enkelvoud |
| zelfinductietjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
samenstelling van zelf en inductie
Woordfamilie van zelfinductie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| zelfinducties | meervoud | zelfinductie |
| zelfinductietje | verkleinwoord | zelfinductie |
| zelfinductietjes | verkleinwoord meervoud | zelfinductie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van zelfinductie zijn vastgelegd.