uitruilen
werkwoord, zelfstandig naamwoordBetekenis
- zaken of mensen voor elkaar omwisselen, geven en nemen
Vervoeging van uitruilen
uitruilenhele werkwoord
Woordvorm
- meervoud van het zelfstandig naamwoord uitruil
Herkomst
samenstelling van uit bw en ruilen ww
Woordfamilie van uitruilen
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| ruil uit | woordvorm | uitruilen |
| ruilde uit | woordvorm | uitruilen |
| ruilden uit | woordvorm | uitruilen |
| ruile uit | woordvorm | uitruilen |
| ruilen uit | woordvorm | uitruilen |
| ruilt uit | woordvorm | uitruilen |
| uitgeruild | woordvorm | uitruilen |
| uitgeruilde | woordvorm | uitruilen |
| uitruilde | with-subordinate-clause | uitruilen |
| uitruilden | with-subordinate-clause | uitruilen |
| uitruile | with-subordinate-clause | uitruilen |
| uitruilend | woordvorm | uitruilen |
| uitruilende | woordvorm | uitruilen |
| uitruilt | with-subordinate-clause | uitruilen |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van uitruilen zijn vastgelegd.