trom
zelfstandig naamwoordBetekenis
- doos ofwel trommel overspannen met een vel waarop men slaat om muziek te maken
- zwaar
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| tromme (vroeger algemeen, tegenwoordig ongewoon) | |
| trommen | meervoud |
| trommetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| trommetjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Duits, in de betekenis van ‘slaginstrument’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1507
Woordfamilie van trom
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| trommen | meervoud | trom |
| trommetje | verkleinwoord | trom |
| trommetjes | verkleinwoord meervoud | trom |
| getromd | woordvorm | trommen |
| tromde | woordvorm | trommen |
| tromden | woordvorm | trommen |
| tromme | woordvorm | trommen |
| trommend | woordvorm | trommen |
| trommende | woordvorm | trommen |
| tromt | woordvorm | trommen |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van trom zijn vastgelegd.