substantief
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoordBetekenis
- zelfstandig naamwoord
- zelfstandig, een substantie zijnde
- zelfstandig, als een substantief
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| substantiefje | verkleinwoord, enkelvoud |
| substantiefjes | verkleinwoord, meervoud |
| substantieven | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘zelfstandig naamwoord’ voor het eerst aangetroffen in 1576
Woordfamilie van substantief
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| substantiefje | verkleinwoord | substantief |
| substantiefjes | verkleinwoord meervoud | substantief |
| substantieve | woordvorm | substantief |
| substantieven | meervoud | substantief |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van substantief zijn vastgelegd.