stereo
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord ˈstereˌjoBetekenis
- stereofonie
- stereo-installatie
- stereometrie
- (van geluid) over twee sporen of kanalen.
Hoe spreek je stereo uit?
/ˈstereˌjo/
Stereo bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| s | sok |
| t | tak |
| e | veel |
| r | rood |
| j | ja |
| o | boot |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| stereo's | meervoud |
| stereootje | verkleinwoord, enkelvoud |
| stereootjes | verkleinwoord, meervoud |
bijvoeglijk naamwoord
- over twee sporen of kanalen.
Herkomst
In de betekenis van ‘ruimtelijk klinkend’ voor het eerst aangetroffen in 1967
Woordfamilie van stereo
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| stereo's | meervoud | stereo |
| stereootje | verkleinwoord | stereo |
| stereootjes | verkleinwoord meervoud | stereo |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van stereo zijn vastgelegd.