specerij
zelfstandig naamwoordBetekenis
- een gedroogd plantendeel, anders dan een groen blad of stengel, dat als geur-, kleur- of smaakstof aan voedsel wordt toegevoegd
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| specerijen | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘smaakgevende stof, kruid’ voor het eerst aangetroffen in 1330
Woordfamilie van specerij
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| specerijen | meervoud | specerij |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van specerij zijn vastgelegd.