rite
zelfstandig naamwoordBetekenis
- een vaststaande, ceremoniële handeling (meestal van godsdienstige aard)
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| riten | meervoud |
| rites | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘ritueel gebruik’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1791
Woordfamilie van rite
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| riten | meervoud | rite |
| rites | meervoud | rite |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van rite zijn vastgelegd.