referte
zelfstandig naamwoordBetekenis
- verwijzing
- een conclusie van een procespartij of verdachte, inhoudend dat men geen bezwaren tegen een vordering of verzoek kan aanvoeren en het oordeel daarover aan de beslissende rechter overlaat
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| refertes | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘verwijzing’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1798
Woordfamilie van referte
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| refertes | meervoud | referte |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van referte zijn vastgelegd.