onomatopee
zelfstandig naamwoord /ˌonomatoˈpe/Betekenis
- een door klanknabootsing gevormd woord
Hoe spreek je onomatopee uit?
/ˌonomatoˈpe/
Onomatopee bestaat uit vijf lettergrepen. De klemtoon ligt op de vijfde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| o | boot |
| n | nek |
| m | maan |
| a | maan |
| t | tak |
| p | pak |
| e | veel |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| onomatopeetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| onomatopeetjes | verkleinwoord, meervoud |
| onomatopeeën | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘klanknabootsend woord’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1824
Woordfamilie van onomatopee
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| onomatopeetje | verkleinwoord | onomatopee |
| onomatopeetjes | verkleinwoord meervoud | onomatopee |
| onomatopeeën | meervoud | onomatopee |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van onomatopee zijn vastgelegd.