omklinken
werkwoordBetekenis
- de scherpe punt van iets onschadelijk maken door om te vouwen, ombuigen
Vervoeging van omklinken
omklinkenhele werkwoord — omgeklonkenvoltooid deelwoord
Alle 3 overige vormen: lijdende vorm, toekomende tijd en infinitiefconstructies
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| klonk om | verleden tijd |
| omgeklonken | verleden tijd, deelwoord |
| ómklinken | canonical |
werkwoord
- omsluiten
Vervoeging van omklinken
omklinkenhele werkwoord — omklonkenvoltooid deelwoord
Alle 3 overige vormen: lijdende vorm, toekomende tijd en infinitiefconstructies
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| omklonk | verleden tijd |
| omklonken | verleden tijd, deelwoord |
| omklínken | canonical |
Herkomst
samenstelling van om bw en klinken ww
Woordfamilie van omklinken
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| klink om | woordvorm | omklinken |
| klinke om | woordvorm | omklinken |
| klinken om | woordvorm | omklinken |
| klinkt om | woordvorm | omklinken |
| klonk om | verleden tijd | omklinken |
| klonken om | woordvorm | omklinken |
| omgeklonken | voltooid deelwoord | omklinken |
| omklink | with-subordinate-clause | omklinken |
| omklinke | with-subordinate-clause | omklinken |
| omklinkend | woordvorm | omklinken |
| omklinkende | woordvorm | omklinken |
| omklinkt | with-subordinate-clause | omklinken |
| omklonk | verleden tijd | omklinken |
| omklonken | voltooid deelwoord | omklinken |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van omklinken zijn vastgelegd.