observator
zelfstandig naamwoordBetekenis
- iemand die observeert (waarnemingen doet)
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| observatoren | meervoud |
| observators | meervoud |
| observatortje | verkleinwoord, enkelvoud |
| observatortjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘waarnemer’ voor het eerst aangetroffen in 1768
Woordfamilie van observator
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| observatoren | meervoud | observator |
| observators | meervoud | observator |
| observatortje | verkleinwoord | observator |
| observatortjes | verkleinwoord meervoud | observator |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van observator zijn vastgelegd.