nocturne
zelfstandig naamwoordBetekenis
- een melancholiek, dromerig en romantisch muziekstuk
- nachtelijk evenement
- deel van de metten, een avondgebed
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| nocturnes | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘dromerig muziekstuk’ voor het eerst aangetroffen in 1855
Woordfamilie van nocturne
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| nocturnes | meervoud | nocturne |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van nocturne zijn vastgelegd.