minister
zelfstandig naamwoord ˈminɪstərBetekenis
- een persoon die deelneemt aan de regering van een land
- gezant
- priester (in de Protestantse Kerken)
- dienaar
Hoe spreek je minister uit?
/ˈminɪstər/
Minister bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| m | maan |
| i | riet |
| n | nek |
| ɪ | pit |
| s | sok |
| t | tak |
| ə | de |
| r | rood |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — masculine
- assistent of helper in de kerk obsolete
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| ministers | meervoud |
| ministertje | verkleinwoord, enkelvoud |
| ministertjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
[1] Van het Franse ministre, in de betekenis van ‘eerste staatsdienaar’ voor het eerst aangetroffen in 1698 .
Woordfamilie van minister
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| ministers | meervoud | minister |
| ministertje | verkleinwoord | minister |
| ministertjes | verkleinwoord meervoud | minister |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van minister zijn vastgelegd.