manoeuvre
zelfstandig naamwoord maˈnœːvrəBetekenis
- Handeling waarmee men de voortgang van een voertuig verandert, zoals bijvoorbeeld een parkeermanoeuvre.
Hoe spreek je manoeuvre uit?
/maˈnœvrə/
Manoeuvre bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| m | maan |
| a | maan |
| n | nek |
| œ | oeuvre |
| v | vis |
| r | rood |
| ə | de |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord
- handeling waarmee men de voortgang van een voertuig of schip verandert
- gevechtsoefening, beweging van het leger
- slinkse handelwijze
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| manoeuvres | meervoud |
| manoeuvretje | verkleinwoord, enkelvoud |
| manoeuvretjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘handgreep’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1824
Woordfamilie van manoeuvre
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| manoeuvres | meervoud | manoeuvre |
| manoeuvretje | verkleinwoord | manoeuvre |
| manoeuvretjes | verkleinwoord meervoud | manoeuvre |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van manoeuvre zijn vastgelegd.