luistervink
zelfstandig naamwoordBetekenis
- iemand die op een ongeoorloofde manier gesprekken afluistert
- persoon die naar de radio luistert
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| luistervinken | meervoud |
| luistervinkje | verkleinwoord, enkelvoud |
| luistervinkjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
In de betekenis van ‘stiekeme luisteraar’ voor het eerst aangetroffen in 1410
Woordfamilie van luistervink
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| luistervinken | meervoud | luistervink |
| luistervinkje | verkleinwoord | luistervink |
| luistervinkjes | verkleinwoord meervoud | luistervink |
| luistervinke | woordvorm | luistervinken |
| luistervinkende | woordvorm | luistervinken |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van luistervink zijn vastgelegd.