leenwoord
zelfstandig naamwoord /ˈlenʋɔːrt/Betekenis
- een woord dat door een taal uit een andere taal overgenomen is
Hoe spreek je leenwoord uit?
/ˈlenwɔrt/
Leenwoord bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| l | land |
| e | veel |
| n | nek |
| w | quiz |
| ɔ | bot |
| r | rood |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| leenwoorden | meervoud |
| leenwoordje | verkleinwoord, enkelvoud |
| leenwoordjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
In de betekenis van ‘ontlening’ voor het eerst aangetroffen in 1910.
Woordfamilie van leenwoord
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| leenwoorden | meervoud | leenwoord |
| leenwoordje | verkleinwoord | leenwoord |
| leenwoordjes | verkleinwoord meervoud | leenwoord |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van leenwoord zijn vastgelegd.