klingelen
werkwoordBetekenis
- een kort, zacht, helder geluid dat ontstaat als metalen of glazen voorwerpen herhaaldelijk tegen elkaar aanstoten, het zijn vooral kleine bellen die klingelen
Vervoeging van klingelen
klingelenhele werkwoord
Herkomst
Leenwoord uit het ?, in de betekenis van ‘rinkelen’ voor het eerst aangetroffen in 1746
Woordfamilie van klingelen
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| klingel | woordvorm | klingelen |
| klingelde | woordvorm | klingelen |
| klingelden | woordvorm | klingelen |
| klingele | woordvorm | klingelen |
| klingelend | woordvorm | klingelen |
| klingelende | woordvorm | klingelen |
| klingelt | woordvorm | klingelen |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van klingelen zijn vastgelegd.