intonatie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- het verloop van de toonhoogte in woord en zin, tijdens het spreken, stembuiging
- het juist stemmen van instrumenten
- het inzetten van de toon bij het zingen
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| intonaties | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘stembuiging’ voor het eerst aangetroffen in 1910
Woordfamilie van intonatie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| intonaties | meervoud | intonatie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van intonatie zijn vastgelegd.