interruptie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- Onderbreking
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| interrupties | meervoud |
| interruptietje | verkleinwoord, enkelvoud |
| interruptietjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘onderbreking’ voor het eerst aangetroffen in 1501
Woordfamilie van interruptie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| interrupties | meervoud | interruptie |
| interruptietje | verkleinwoord | interruptie |
| interruptietjes | verkleinwoord meervoud | interruptie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van interruptie zijn vastgelegd.