Inca
zelfstandig naamwoord ˈɪŋkaBetekenis
- heerser over een inheems volk met een hoogstaande cultuur dat vanaf de dertiende eeuw tot de Spaanse overheersing (in 1533) leefde in een gebied rondom hun hoofdstad w:Cuzco|Cuzco in het huidige Peru
- iemand die behoort tot een inheems volk met een hoogstaande cultuur dat vanaf de dertiende eeuw tot de Spaanse overheersing (in 1533) leefde in een gebied rondom hun hoofdstad w:Cuzco|Cuzco in het huidige Peru
Hoe spreek je Inca uit?
/ˈɪŋka/
Inca bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| ɪ | pit |
| ŋ | ding |
| k | kat |
| a | maan |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — masculine
- heerser over een inheems volk met een hoogstaande cultuur dat vanaf de dertiende eeuw tot de Spaanse overheersing (in 1533) leefde in een gebied rondom hun hoofdstad Cuzco in het huidige Peru
- iemand die behoort tot een inheems volk met een hoogstaande cultuur dat vanaf de dertiende eeuw tot de Spaanse overheersing (in 1533) leefde in een gebied rondom hun hoofdstad Cuzco in het huidige Peru
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
Herkomst
via Spaans inca van Quechua inka "edelman, koning", geschreven met een hoofdletter volgens spellingregel 16.J onder (1)*
Woordfamilie van Inca
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| Inca's | meervoud | Inca |
| inca | woordvorm | Inca |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van Inca zijn vastgelegd.