geneugte
zelfstandig naamwoordBetekenis
- genoegen, genieting
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| geneugten | meervoud |
| geneugtes | meervoud |
| geneugtetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| geneugtetjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
In de betekenis van ‘genieting’ voor het eerst aangetroffen in 1350
Woordfamilie van geneugte
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| geneugten | meervoud | geneugte |
| geneugtes | meervoud | geneugte |
| geneugtetje | verkleinwoord | geneugte |
| geneugtetjes | verkleinwoord meervoud | geneugte |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van geneugte zijn vastgelegd.