gedaante
zelfstandig naamwoordBetekenis
- een menselijk figuur
- een uitwendige verschijning
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| gedaanten | meervoud |
| gedaantes | meervoud |
| gedaantetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| gedaantetjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
In de betekenis van ‘uiterlijk’ voor het eerst aangetroffen in 1276
Woordfamilie van gedaante
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| gedaanten | meervoud | gedaante |
| gedaantes | meervoud | gedaante |
| gedaantetje | verkleinwoord | gedaante |
| gedaantetjes | verkleinwoord meervoud | gedaante |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van gedaante zijn vastgelegd.