fluiter
zelfstandig naamwoordBetekenis
- iemand die fluit of op een fluit blaast
- groenige zangvogel met gele keel, wiens karakteristieke zang uit een triller van tonen bestaat
zelfstandig naamwoord — masculine
- Phylloscopus sibilatrix groenige zangvogel met gele keel, wiens karakteristieke zang uit een triller van tonen bestaat
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| fluiters | meervoud |
| fluitertje | verkleinwoord, enkelvoud |
| fluitertjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Naamwoord van handeling van fluiten met het achtervoegsel -er
Woordfamilie van fluiter
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| fluitertje | verkleinwoord | fluiter |
| fluitertjes | verkleinwoord meervoud | fluiter |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van fluiter zijn vastgelegd.