connotatie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- de bijklank of gevoelswaarde van een woord of woordgroep, die tot op zekere hoogte los staat van de letterlijke betekenis (denotatie)
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| connotaties | meervoud |
| connotatietje | verkleinwoord, enkelvoud |
| connotatietjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het middeleeuws Latijn, in de betekenis van ‘gevoelswaarde’ voor het eerst aangetroffen in 1698
Woordfamilie van connotatie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| connotaties | meervoud | connotatie |
| connotatietje | verkleinwoord | connotatie |
| connotatietjes | verkleinwoord meervoud | connotatie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van connotatie zijn vastgelegd.