conjunctief
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord /ˈkɔn.jʏŋk.tif/Betekenis
- een werkwoordswijs waarmee men een wens, onzekerheid of mogelijkheid tot uitdrukking kan brengen
- zonder bepaalde aspecten uit te sluiten (verbindend)
Hoe spreek je conjunctief uit?
/ˈkɔnjʏŋktif/
Conjunctief bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ɔ | bot |
| n | nek |
| j | ja |
| ʏ | put |
| ŋ | ding |
| t | tak |
| i | riet |
| f | fiets |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| conjunctieven | meervoud |
Herkomst
In de betekenis van ‘aanvoegende wijs’ voor het eerst aangetroffen in 1576.
Woordfamilie van conjunctief
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| conjunctiefs | woordvorm | conjunctief |
| conjunctiefst | woordvorm | conjunctief |
| conjunctiefste | woordvorm | conjunctief |
| conjunctieve | woordvorm | conjunctief |
| conjunctieven | meervoud | conjunctief |
| conjunctiever | woordvorm | conjunctief |
| conjunctievere | woordvorm | conjunctief |
| conjunctievers | woordvorm | conjunctief |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van conjunctief zijn vastgelegd.