acclamatie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- goedkeuring door applaus
- in de liturgie: korte bevestiging
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| acclamaties | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘toejuiching’ voor het eerst aangetroffen in 1688
Woordfamilie van acclamatie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| acclamaties | meervoud | acclamatie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van acclamatie zijn vastgelegd.