werptuig
zelfstandig naamwoordBetekenis
- apparaat waarmee men voorwerpen met kracht over grote afstanden kan gooien
- iets wat er speciaal voor gemaakt is om met kracht te kunnen wegwerpen
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| werptuigen | meervoud |
Herkomst
samenstelling van werpen ww en tuig zn
Woordfamilie van werptuig
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| werptuigen | meervoud | werptuig |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van werptuig zijn vastgelegd.