vuurkorf
zelfstandig naamwoordBetekenis
- een ijzeren mand waarin mensen in de openlucht houtblokken kunnen stoken om zo een sfeervol vuur te maken
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| vuurkorven | meervoud |
Herkomst
samenstelling van vuur zn en korf zn
Woordfamilie van vuurkorf
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| vuurkorven | meervoud | vuurkorf |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van vuurkorf zijn vastgelegd.