understatement
zelfstandig naamwoord ˌʏndərˈstetməntBetekenis
- een stijlfiguur waarbij iets of iemand bewust te zwak wordt afgeschilderd, vaak met de bedoeling dat dit een ironisch effect zal geven
Hoe spreek je understatement uit?
/ˌʏndərˈstetmənt/
Understatement bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| ʏ | put |
| n | nek |
| d | dak |
| ə | de |
| r | rood |
| s | sok |
| t | tak |
| e | veel |
| m | maan |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — neuter
- het doelbewust kiezen van (veel) te zwakke bewoordingen voor iets, vaak met de bedoeling een soort ironisch effect te creëren waardoor het bedoelde juist extra sterk overkomt
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| understatements | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Engels, in de betekenis van ‘zeer gematigde uitdrukking’ voor het eerst aangetroffen in 1947
Woordfamilie van understatement
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| understatements | meervoud | understatement |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van understatement zijn vastgelegd.