uitwippen
werkwoordBetekenis
- iets op een (te) makkelijke, snelle manier ergens uithalen
Vervoeging van uitwippen
uitwippenhele werkwoord
Herkomst
samenstelling van uit bw en wippen ww
Woordfamilie van uitwippen
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| uitgewipt | woordvorm | uitwippen |
| uitwip | with-subordinate-clause | uitwippen |
| uitwippe | with-subordinate-clause | uitwippen |
| uitwippend | woordvorm | uitwippen |
| uitwippende | woordvorm | uitwippen |
| uitwipt | with-subordinate-clause | uitwippen |
| uitwipte | with-subordinate-clause | uitwippen |
| uitwipten | with-subordinate-clause | uitwippen |
| wip uit | woordvorm | uitwippen |
| wippe uit | woordvorm | uitwippen |
| wippen uit | woordvorm | uitwippen |
| wipt uit | woordvorm | uitwippen |
| wipte uit | woordvorm | uitwippen |
| wipten uit | woordvorm | uitwippen |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van uitwippen zijn vastgelegd.