tinctuur
zelfstandig naamwoordBetekenis
- oplossing of aftreksel van organische stoffen in een organisch oplosmiddel als alcohol of ether
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| tincturen | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘oplossing in alcohol’ voor het eerst aangetroffen in 1401
Woordfamilie van tinctuur
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| tincturen | meervoud | tinctuur |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van tinctuur zijn vastgelegd.