standrecht
zelfstandig naamwoordBetekenis
- zeer snelle, strenge, informele berechtiging door militaire rechters
zelfstandig naamwoord — neuter
- zeer snelle, strenge, informele berechtiging (m.n. executies) door militaire of ad hoc rechters
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| standrechten | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Duits, in de betekenis van ‘snelle berechting door militaire rechters’ voor het eerst aangetroffen in 1740
Woordfamilie van standrecht
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| standrechten | meervoud | standrecht |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van standrecht zijn vastgelegd.